bir sabah ve bir yağmur olacak ,toprak ve insan kokularıyla..

küçükken de böyleydim ben.
biri beni mutlu edecek bir şeyler yaptığında hep hüzünlenir,
ne kadar mutlu oldugumu anlamak için baktıgı gözlerimde gördüğü buğu karşısında da ,
beni memnun edemediğini sanırdı.

kan bağım olan insanlar, bana bir hediye aldığında ve gülümseyerek teşekür ettiğimde hep aynı cümleyi duyarım ;

"o beğenmese de, beğenmiş gibi yapar zaten".

"yok lann o kadar da iyi biri değilim, beğenmezsem kibarca geçiştirirdim, sevdim işte yalan borcum mu var aq" , şeklinde hiddetlenmem, yutkunur mahçup ezik winston wolfa dönüşürüm.

halbuki beni mutlu etmek ne kadar kolaydır ve verilen hediyenin de yüzde 1500 ihtiyaç ya da zevkime uygun olması gerekmemektedir. bir şeyi sevdiysem beğenmişimdir,
sadece hediye almak, iltifat duymak, mutlu edilmekle ilgili ciddi sorunlarım var, hepsi bu.

tüm bu açıklamalardan sonra, konuyu bağlamak istediğim yer de şudur,

dün aldığım paket için bu kadına onlarca kez, yüzlerce kez teşekkürü bir borç bilirim ve gerçekten çok beğendiğimin de altını çizerim.